ေရႊငါးေလး

ကြ်န္ေတာ့္မွာ ေရႊငါးကေလးတစ္ေကာင္ရွိတယ္
အျမဲတမ္း ပြစိ ပြစိ ပါးစပ္ကေလးနဲ႔ေပါ့
ဒါေပမဲ့ အဲ့ဒီ ပါးစပ္ကေလးလႈပ္ေနတာ ထိုင္ၾကည့္ရင္းပဲ
အရည္ေတြ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနရတယ္
ကဲ ငါးကေလးေရ
ငါ့ကုိ မင္းပါးစပ္ကေလး ပြစိပြစိနဲ႔လုပ္ရင္း
ထပ္ျပီး ျပဳစားလိုက္ပါအံုး
ငါ တေမ့တေမာၾကီး ထိုင္ၾကည့္ရင္း
အရည္ေတြ ေပ်ာ္ေပ်ာ္က်ခ်င္ေနေသးလို႔။     ။

၁၅၁၂

အဲ့ဒီ ၁၅၁၂ မွာေပါ့
၉ ႏွစ္သား စည္းကေလး
အနမ္းေလးတစ္ပြင့္နဲ႔
ျပိဳၾကသြားတယ္

ကံနိမ့္သြားတာလား
ကံျမင့္သြားတာလား
ဘာပဲေျပာေျပာ
အဲ့ဒီထဲမွာ ငါ့ရင္ခုန္သံေလးေတြ
ေလာင္းေၾကးထည့္ထားတယ္

ခ်စ္ဆံုးေလး
ကံကိုပံုျပီး ငါဆူးေတာထဲ
မီးနီျဖတ္ကူးလိုက္တယ္
အဲ့ဒီ ၁၅၁၂ ရဲ႕
တဒၤဂေလးမွာ။ ။

To Whom It May Concern

သမုဒၵရာၾကီးတစ္ခုလံုး
မေပးႏိုင္မယ့္အတူတူ
ေရတစ္ခြက္နဲ႔ လာျပီး
ေခြ်းမသိပ္ပါနဲ႔

ငါကလည္း
တစ္သက္လံုးအတြက္ မဟုတ္ရင္
ေလးႏွစ္ေလာက္နဲ႔ေတာ့
ရွင္ဘုရင္္ မလုပ္ခ်င္ဘူး

မႏုတ္ေလာက္လို႔
တစ္ဆယ္ခ်ီးမယ့္အတူတူ
ညီမွ်ျခင္းတစ္ခုရဲ႕
ဟိုဘက္ျခမ္းကို နင့္ကိုပို႔
အၾကြင္းသုညထြက္ေအာင္ပဲ စားပစ္လိုက္မယ္

ေတာ္ရာေပ်ာ္ရာမွာေန
ပံုမွန္အတိုင္းဆက္ဆံ
ဖားစရာမလို ဖာစရာမလို
ဂရုတစိုက္ ေစာင့္ေရွာက္စရာမလို
ခ်စ္စရာမလို ခင္စရာမလို
ေပ်ာက္သြားေသာ္ လိုက္ရွာရန္မလို
ဖုန္းဆက္ရန္ မလို၊ မက္ေစ့ပို႔ရန္မလို
အိမ္သြားေမးရန္ မလို
ေသသြားသည္ရွိေသာ္ ငိုရန္မလို
အေယာင္အေဆာင္ လြမ္းသူပန္းေခြခ်ရန္မလို
အမွ်ေဝရန္မလို ဆြမ္းသြပ္ရန္မလို
ငါ့ဓာတ္ပံုမ်ား အမွတ္တရ ျပန္ၾကည့္ရန္မလို
ထို႕ေၾကာင့္
.
.
.
နင္မုန္းလိုက မုန္းႏိုင္သည္။

ရည္းစားစာ

စာရြက္ေပၚမွာပဲ နင့္ကိုခ်စ္ေနယံုနဲ႔ေတာ့
ငါ့ဘဝ မွင္ကုန္တာပဲ အဖတ္တင္လိမ့္မယ္။
မပ်ံသန္းႏိုင္တဲ့ ငွက္လို႔ေၿပာတိုင္း
ပင္ဂြင္းငွက္ကို ေၿပးၿမင္ရင္
နင့္ကို ငါမေခၚခ်င္ဘူး။
ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးဖတ္ဖို႔ ေရးတဲ့စာမဟုတ္လို႕
ေက်ာင္းသြားေဖာ္ေလး ဖတ္ေစခ်င္တာ
ငါ့ေစတနာပါ။
နင့္ ႏွလံုးသားကို နင္ဖုန္းေခၚပါ
ၿပီးမွ ငါ့ကိုစာၿပန္ပါ။

တာရာမင္းေဝ

သင္းကဲြသူမ်ား - ၁

ဒီဆံမွ်င္မွာ

ႏွင္းဆီေတြမွ မဖူးပြင့္ေတာ့ဘဲ
ေမ့ထားလိုက္ပါေတာ့ ကေလးရယ္
အလကၤာေတြကိုလည္း ကိုယ္ကပဲ မႈတ္ၿငိမ္းစားလိုက္ပါ့မယ္
တစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္ရဲ႕အလင္းျဖစ္ခ်င္ၾက
တစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္ရဲ႕ မီးအိမ္ျဖစ္ခ်င္ၾက
အခုေတာ့လည္း အားလံုး ဆံုးလ်သြားပါၿပီ
သြားေတာ့ ေဘဘီ
ဟိုးမွာ
ညေနခင္းကေတာင္ ေငြ႕ရည္ဖြဲ႕ေနၿပီ။

တာရာမင္းေဝ

ပန္းအိုး

တိတ္တိတ္ေလး ကြဲသြားတာပါ …

ရိပ္ခနဲ ျမင္လိုက္သူကေတာ့
မ်က္လံုးတစ္ခ်က္ ေ၀ွ႕ၾကည္႕တယ္ …

ႏွင္းဆီေတြကို ထမ္းရင္း … ထမ္းရင္း
အားျပတ္သြားတာလို႕ေျပာၾကတာပဲ …

ၾကာေတာ့လဲ
ဒီအေၾကာင္းကို မေျပာျဖစ္ၾကေတာ့ဘူး …

တည္ျငိမ္းကို

သတိရျခင္းဆိုတာ

လြတ္လပ္တယ္
တိက်ေသခ်ာတယ္
သို၀ွက္ဟန္ေဆာင္မႈကင္းတယ္
လံုျခံဳတယ္
အခ်က္အလက္ျပည့္စံုတယ္
ဒါေပမယ့္ အထီးက်န္ဆန္တယ္
၀မ္းနည္းစရာေကာင္းတယ္
မေရရာတဲ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ရွိတတ္တယ္
အဆိုးဆုံးကေတာ့…
တစ္ဖက္သက္ဆန္တယ္

အယ္လ္ျဖဴ

ကာလနဂါး

အေရးတၾကီး ႏိုးထစရာမလိုဘူးဆိုရင္
ငါ ဆက္ျပီး အိပ္ေနခ်င္လို႔ပါ ..။
“ဘဝ..” ဆိုတာနဲ႔ ဘာလို႔ “ရွင္သန္ျခင္း..”လို႔
အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုရတာလဲ
ငါကေတာ့ အိပ္ေနရတာကိုပဲ .. ၾကိဳက္တယ္၊
ရုပ္ရွင္ထဲက ဇာတ္လိုက္ေလာက္ေတာ့
ငါလည္း ေတာက္ေလွ်ာက္ၾကီး မေကာင္းႏိုင္ဘူးေပါ့..
သံပတ္ ခပ္ေလ်ာ့ေလ်ာ့နဲ႔ပဲ ေနတတ္တယ္။
ေလ့က်င့္ခန္း မွန္မွန္လုပ္မွ
ပထမ ရမယ္ဆိုရင္
ငါ ရွင္ဘုရင္ေတာင္ မျဖစ္ခ်င္ဘူး ၊
ေက်းဇူးျပဳျပီး .. ငါ့ကို
“ေစာက္ရူး..” လို႔ ေခၚပါ ။
မျမင္ခ်င္တာေတြ အားလံုးအတြက္
မ်က္စိေသးေသးေလးႏွစ္လံုးကို ပိတ္ထားလိုက္ရံုပါပဲ
ေဟာ .. ငါ ဘယ္ေလာက္လိမၼာတဲ့ ေကာင္လဲကြယ္ .. ၊
ေဟာဒီ .. ေစာက္ရူးမွာ
ယဥ္ေက်းမႈ ထြန္းကားပါတယ္ ။
ငါ့ဆီ ဂုဏ္ျပဳဖိတ္စာ ပို႔ဘို႔မလို
ငါ့လိပ္စာကို ငါမသိ
ငါ့ အုတ္ဂူကိုလည္း မင္းတို႔
အေလးျပဳဘို႔ အေၾကာင္းမရွိေပဘူး ။
အို … မိတ္ေဆြတို႔
ႏိုင္ငံၾကီးသားအေပါင္းတို႔ ..
ေသြးနဲ႔ကိုယ္ သားနဲ႔ကိုယ္
မွားယြင္းၾက၊
ပက္လက္ေမ်ာဘို႔အတြက္
တံေတြးခြက္ၾကီးၾကီးလိုက္ရွာၾက၊
ငါကေတာ့
ေစာင္ထူထူကို ေခါင္းျမီးျခံဳ
ကိုယ့္ ကိုယ္က်င့္ .. ကိုယ္
စိတ္လံုလံုနဲ႔ အိပ္တယ္။
ႏိုင္ငံေက်ာ္ေတြအားလံုးကို .. သနားတယ္၊
မင္းတို႔ ငါ့ေလာက္
ဘယ္သူမွ အိပ္ေရးမဝခဲ့ၾကပါဘူး ။

မင္းခိုက္စိုးစံ

ဘာမွန္းမသိတဲ့ ကဗ်ာ

မုန္တိုင္းမတိုက္ခဲ့သလို
ေလျပည္လည္း မလာခဲ့ဘူး
ငါလည္း အသက္ရႈရတာ ခက္ခက္ခဲခဲ

ေတြ႕တုန္းလြမ္းေအာင္ခဲြ်ျပီး
ျပီးေမ့လိုက္ပါ
အဲ့လိုဆို မုိးေလဝသ သာယာတယ္
ႏွလံုးသားထဲ တိမ္ကင္းစင္တယ္

ဝဋ္နာကံနာ တစ္ခုလိုမခ်စ္ခဲ့သလို
ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုးလည္း မစံုမက္ခဲ့ဘူး
ဘာအခ်စ္လူးျမွား သံုးရမယ္မွန္း မသိလို႔
ျမွားနတ္ေမာင္ကလည္း ၾကည့္မရ

ခ်ဳိျမိန္တဲ့ဘဝလိုခ်င္ရင္ ကိတ္မုန္႔စားျပီး
ခါးသီးတဲ့ဘဝအတြက္ ေကာ္ဖီေသာက္ပါ
ကဲ ၾကည့္
ဒီေလာက္ လြယ္ကူတဲ့ဟာ
ဘယ္သူကမ်ား
ဘဝကို ခက္ခဲတယ္လို႔ ေျပာခဲ့ပါလိမ့္

ေတာင္ၾကီးက သင့္ဆီမလာရင္
သင္ကလည္း ေတာင္ၾကီးဆီ သြားမေနနဲ႔
ေမာတယ္
ကိုယ့္ေနရာ ကိုယ္ေနျပီး
ၾကက္ဆူပင္ အျဖစ္နဲ႔ မင္းမူတာေပါ့

ခ်စ္သူေပ်ာက္ကို လိုက္ရွွာေနတဲ့ မွတ္ပံုတင္

(၁)

စံပယ္ေတြ တ၀ုန္း၀ုန္း ရြာခ်ခဲ့တာေတာင္မွ
ငါဆိုတဲ့ေကာင္ဟာ
ရနံ႔ တစ္ခုတေလေတာင္ စိုစြတ္ခြင့္ မရခဲ့ပါဘူး….
(၂)
သူမရဲ႕ နဖူးကို ထိတယ္ဆို႐ံုကေလး ငါနမ္းခဲ့တာပါ…။
(၃)
ဒါနဲ႕မ်ား…
အလြမ္းေတြ ငါ့ရင္ထဲ ၀င္ခြင့္ဗီဇာ ရသြားတဲ့ကာလက
ရွည္လ်ားလွခ်ည္လားကြယ္…..
ေျပာပါ မင္းငါ့ကို ဘယ္ေတာ့ အိပ္မက္မက္မွာလဲ
မင္းပိုင္ဆိုင္တဲ့ အိပ္စက္ျခင္းရဲ႕တံစက္ျမိတ္ေအာက္မွာ
ငါတိတ္တိ္တ္ကေလး ရပ္ေစာင့္ေနတာၾကာျပီကြယ္….
(၄)
ငါဟာမင္းရဲ႕ သက္ရွိမွတ္ပံုတင္ တစ္ခုပါကြဲ႕၊
ေဟာဒီေကာင္ရဲ႕ရင္ဘတ္မွာ မင္းလက္ေဗြရာရွိတယ္ေလ….
(မွတ္ပံုတင္တစ္ခုက
သူ႔ပိုင္ရွင္ကုိ လိုက္႐ွာေနပံု
အို….လူေတြကို ေျပာျပရင္ေတာင္
ယံုႏိုင္စရာ မရိွပါဘူးကြဲ႔)
ငါဆိုတဲ့ေကာင္ကလည္း၊ မင္းအတြက္နဲ႕
သူမ်ားတံေတြးခြက္ထဲ ေရာက္ရင္ေတာင္
ပက္လက္ေတာ့ အေမ်ာခံမွာ မဟုတ္ဘူး၊
မင္းဆီကို လက္ပစ္ကူးျပီး လာခဲ့မယ္
(၅)
စံပယ္ပြင့္ေရ…
အခ်စ္ေတြ ဖ်ားနာသြားတဲ့အထိ
ငါ့အေပၚရြာခ်လိုက္ပါကြယ္
ႏွင္းဆီအျဖဴတစ္ပြင့္ ထိုးစိုက္ထားတဲ့ နံနက္ခင္းနဲ႔အတူ
ခ်စ္သူျပန္လာမယ္…..တဲ့
ရြာလွည့္ပါ……လာခဲ့ပါ……
အခ်စ္ေရ…
မင္း ေနာင္တ မရေစရပါဘူးကြယ္။

မင္းခိုက္စိုးစံ

ေၾကျငာခ်က္

(၁)
ငါဟာေကာ္ဖီတစ္ခြက္ပါကြဲ႕…
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာင္ျပန္ၿပီး
ခါးသက္သက္ ျဖစ္ေနခဲ့တာေပါ့။
(၂)
စာအိတ္ထဲ ငါ၀င္ေနလိုက္မယ္
အေပၚမွာ ဘာလိပ္စာမွ မေရးပါနဲ႕…
ဒီအတိုင္းပဲ စာတိုက္ပံုးထဲ ထည့္လိုက္ပါ
(၃)
ကေဖးဆိုင္ေလးထဲက စားပြဲတစ္၀ိုင္းမွာ
… ငါရယ္၊
… ဘယ္အိမ္ေပါက္၀ကိုမွ မေရာက္ဘူးတဲ့
စာပို႔သမားအိုႀကီး တစ္ေယာက္ရယ္၊
… ငါ့ဖက္က တစ္ဖက္သတ္ အပစ္ခတ္ ရပ္စဲလိုက္တဲ့
လမ္းမတစ္ခုရယ္၊
(၄)
ေျခစံုပစ္ၿပီး ရင္ခုန္ပစ္လိုက္တယ္…..
ကိုယ့္ကိုယ္ကို မရဏဖြားျဖစ္မွန္း မယံုၾကည္လို႔၊

မင္းခိုက္စိုးစံ

သစ္ပင္ေသဂီတ

ဓားေသြးတဲ့အသံကို
ဂီတမဆန္ဘူးလို႕ ဘယ္သူေျပာမလဲ
သူလိုငါလို အသက္ရႈရဖို႕ေတာင္မွ
ခြင့္စာေရးၿပီးတင္ခဲ့ရတယ္ ေဟာဒီ၄ ‘သား’ကို
အေမက
၀ဋ္နာကံနာ တစ္ခုလိုခ်စ္ခဲ့တယ္ …
ေမေမေရ …
သားဟာေမ့ေမ့အတြက္
လက္လြန္သြားခဲ့တဲ့ ဒဏ္ရာတစ္ခုေပါ့
အပြင့္ေတြခူးဖို႕
တစ္ပင္လံုးခုတ္လွဲခံထားရတဲ့ ပိေတာက္ပင္လို
ေမေမ့ကိုျမင္မိတယ္
(အစကတည္းက ဒီလိုမွန္းသိရင္
သား … မဖူးပြင့္ခ်င္ခဲ့ပါဘူး ေမေမရယ္)
“နာက်င္ေနတဲ့ ႏွလံုးသားကို
ရွာေဖြရတာ အလြယ္ကူဆံုးပဲ” … တဲ့
သစ္ခုတ္ဓားဟာ
အေမ့ႏွလံုးသားကိုပဲ
“အလြယ္တကူ” ရွာေဖြထိုးစိုက္ခဲ့ေတာ့တယ္ ….

မင္းခိုက္စိုးစံ

စိတ္နာသူမွတ္တမ္း

ဘဝမွာ      
နည္းၿပဆရာ မလိုပါဘူး၊
ေရကူးသင္ေနတာမွ မဟုတ္ပဲ အခ်စ္ေရ …
    နစ္ၿပီးေသရမယ္ဆိုလည္း
    ေသေပ်ာ္ပါတယ္၊
ၾကည့္စမ္း … ဒီမွာ
သစ္ရြက္ေပၚ မိုးေရစက္ေလး တစ္စက္က်လာတဲ့ပံု၊
ငါကေတာ့
ေဟာဒါ မုတ္သုန္ရာသီပဲဆိုတာ … ယံုတယ္။
အခ်စ္ရဲ႕ ေက်းဇူးေတာ္ ဂုဏ္ေတာ္ အေဆာင္အေယာင္ကို
ေလွာင္ေျပာင္ေစာ္ကားရဲတဲ့
ငါ့ရဲ႕ အမိုက္မဲေလးေရ …
    ကိုယ္ဆိုတဲ့ ခပ္ညံ့ညံ့ငနဲက
    မင္းကိုလည္း ယံုခဲ့မိတာေပါ့ …။
အလြမ္းႏွစ္တစ္ရာအထိ
က်မ္းသစၥာ က်ိန္ဆိုလိုက္ဦးမယ္ …
ေၾကကြဲမူေတြ အကုန္လံုးကိုလည္း
ခံုရံုးမွာ တင္ၿပမယ္ …
    ငါက ရွဳံးၿပီးသားမဟုတ္လား
    တရားခြင္ရဲ႕ “အဆံုးအျဖတ္” ကို၊
    ငါ မေတာင္းဆိုပါဘူး၊
ေကာင္မေလးေရ …
မင္းေပးမယ့္ “အရွဳံးအျမတ္” ပဲလိုတယ္ …
    ငါ့ကို အဆံုးသတ္ေပးပါေတာ့ကြယ္ …။
ဘယ္အရာကိုမွ မယံုၾကည္ေတာ့တဲ့အထိ
အရာရာကို ယံုၾကည္ခဲ့မိသူ တစ္ေယာက္ေလ …
    ခ်စ္သူကိုဆဲ
    ေရကူးနည္းၿပေတြကို ဆဲ … နဲ႔
(ဒီေကာင္ …) ဘဝမွာ
ေခြးကူးကူးရဲဖို႔ပဲ လိုေတာ့တယ္။

 မင္းခိုက္စိုးစံ

ခ်ာတိတ္ကေလး တစ္ေယာက္ အေၾကာင္း

(၁)
ကြၽန္ေတာ္ဟာ “မမ” ရဲ႕ ႏြားကေလးတစ္ေကာင္ေပါ့၊
နစ္ ခ်င္လြန္းလို႔
ေရတိမ္တိမ္ကိုမွ လိုက္ရွာခဲ့တာပါ။
(၂)
အေဝးေျပးလမ္းမႀကီး တစ္ခုလံုး ရင့္မွည့္ေနခဲ့ျပီ
ကြၽန္ေတာ္ … အိမ္ကို ဘယ္လို ျပန္ရမွာလဲ ?
(၃)
ငယ္ငယ္တုန္းက အတန္းထဲမွာ
လက္လွဲျပိဳင္ရင္
အႏိုင္ရခ်င္ခဲ့တဲ့ ကေလးေလးတစ္ေယာက္ဟာ
    … ကြၽန္ေတာ္ေပါ့။
အခုေတာ့ …
ေႏြေရာက္ရင္ သိမ္းဆည္းရတဲ့ အေႏြးထည္လို
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ လံုးေထြးျပီးေတာ့သာ
    ထိုးထည့္ထားလိုက္ခ်င္ေတာ့တယ္
(၄)
အလြမ္းကို ျဂိဳလ္စာေကြၽး
ေငးၾကည့္ျခင္းနဲ႔ပဲ ေရမီးပူေဇာ္ခြင့္ျပဳပါ။
(၅)
ကြၽန္ေတာ့္ကို အျပစ္မတင္လိုက္ၾကပါနဲ႔ဗ်ာ … ၊
    မျမင္ဖူးတဲ့ လူ အတြက္ေတာ့
    “မူး” ကိုလည္း “ျမစ္” လို႔ ထင္ခြင့္ရွိတယ္ မဟုတ္လား။

မင္းခိုက္စိုးစံ

ငါး

(၁)

ငါးေတြဟာ ေသြးေအးတယ္၊
ႏႈတ္ဆိတ္တယ္။
တိုးတိတ္လြန္းေတာ့လည္း အဲဒီရင္ခုန္သံကို
မင္း ၾကားရလိမ့္မယ္ မဟုတ္ေပဘူး။
(၂)
ၾကယ္ေတြကို ခူး ခူးျပီး
မင္းကို ပန္ေပးခ်င္ခဲ့တာပါ…
ဒါေပမယ့္…
အိပ္မက္ေတြက ဖိတ္တစ္ဝက္ စင္တစ္ဝက္
ေႏြဦးရက္ေတြ ေရာက္တဲ့အထိေတာင္
မက္ခြင့္ မရလိုက္ပါဘူး။
ဆူးေတြမ်ားလြန္းတဲ့ ဥယ်ာဥ္က
ရနံ႔က်ေတာ့ နည္းလြန္းေနခဲ့တယ္။
(၃)
တစ္ေန႔ခင္းလံုး
ကိုယ့္လက္ဖဝါးေပၚ ေမးေထာက္ျပီး
သစ္သားမီးျခစ္ဆံေတြနဲ႔ အိမ္ေဆာက္ၾကည့္ေနခဲ့တယ္…
ငါ ဘာကို စားေသာက္ခဲ့ျပီးျပီလဲ???
(၄)
တစ္ဘဝစာ…
ခပ္ၾကာၾကာ ၾကည့္ခြင့္ရလိုက္ရံုေလးတင္ပါပဲ။
(ဒီအျပင္ ဘာမွ မပိုခဲ့ဘူး)
ေကာင္မေလးေရ…
ငါ ဆိုတဲ့ ေကာင္က ေသြးေအး
ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းေလးပဲ…
… လြမ္းတယ္။

မင္းခိုက္စိုးစံ

ဆပ္ကပ္

လူႀကီးလူေကာင္းမ တစ္ေယာက္
လက္ေဖ်ာက္တစ္ခ်က္ တီးလိုက္တယ္ …
        ဆပ္ကပ္ဆရာ တစ္ေယာက္က
        ေခြးလိမၼာကို အခ်က္ေပးသလိုမ်ိဳး
အဲဒီမွာ … ရိုက်ိဳးေနတဲ့ ငါ့ႏွလံုးသားကလည္း
မီးကြင္းထဲ ကၽြမ္းထိုးဝင္လိုက္ေတာ့တာပဲ …။

မင္းခိုက္စိုးစံ

စုန္းမ

ဆယ့္ႏွစ္ၾကိဳး ကေဝအတတ္နဲ႔ …
(ငါ့ရင္ထဲက) မီးခတ္တဲ့ စကားလံုးေတြကို သတ္ျငိမ္း
အိပ္မက္သိမ္းတမ္း ျပဳစားတတ္တဲ့ “ရြာသူ” ေရ …။
ရင္ခုန္သံေတြကိုပဲ ေခါစာ ပစ္လိုက္တယ္ …
သခင္မ … ေပ်ာ္ပါ … ပါးပါ၊
    စားပါ… ေသာက္ပါ၊
မရိုမေသ တမ္းတမိတဲ့
ေဟာဒီက အမိုက္အမဲကိုလည္း
    အျပစ္က လႊတ္ေတာ္မႈပါ။
မီးစတစ္ဖက္ ေရမႈတ္တစ္ဖက္နဲ႔
အၾကည့္လက္လက္ေတြကိုလည္း
    ေပးသနားေတာ္မႈပါ။
“တရားဝင္ စစ္ေၾကညာျပီး မတြယ္တာရရင္
ဘာကိုမွ မလုပ္ခ်င္ဘူး” ဆိုတဲ့
ေဟာဒီက ငပ်င္းအတြက္
လက္ေၾကာတင္းေအာင္ လြမ္းခြင့္ ျပဳေတာ္မႈပါ …။

မင္းခိုက္စိုးစန္

သူငယ္တန္း

(၁)
“အခ်စ္” ဆိုတဲ့ စကားလံုးကို
ေရးတတ္ ဖတ္တတ္တယ္ဆိုရံုေလး
        မင္းက သင္ၾကားေပးလိုက္တယ္
(၂)
မကၽြတ္မလြတ္ႏိုင္ေသးတဲ့ အိပ္မက္ထဲမွာ
မင္းဘယ္ေတာ့ အမွ်ေဝမွာလဲ ?
(၃)
လြမ္းေနရတာကိုက
အမွားကို ႏွစ္ကိုယ္ခြဲေနရသလိုပဲ၊
(၄)
ကတိဖ်က္သူဟာ
ကတိေပးသြားတဲ့သူသာ ျဖစ္တယ္ေလ …။

မင္းခိုက္စိုးစံ

နမ္မီးဆစ္

ဘ၀မွာ….
မ်က္နွာခ်င္းဆုိင္ရတာလြန္းေတာ႔လဲ
လူခ်င္းမွားၿပီး
နွဳတ္ဆက္မိတာေတြ…မ်ားလြန္းတယ္။
ေကာင္မေလးေရ
“မဂၤလာပါ”
မင္းကိုငါလူမွားခဲ႔ပါသလား…။

မင္းခိုက္စိုးစံ

ေရာဂါ

(၁)
ရွင္ကြဲ ကြဲခဲ့ပံုကေတာ့
သူလိုငါလိုပါပဲ …။
(၂)
ၾကယ္ေတြကလဲ တိတ္တိတ္ကေလးပဲ လင္းတယ္။
(၃)
သံေယာဇဥ္ဆိုတာ သၾကားလံုးတစ္မ်ိဳးပဲ မဟုတ္လား …၊
အခ်ိဳ သိပ္ႀကိဳက္တဲ့ သူဟာ
တစ္ေန႔ေန႔မွာ သြားပိုးစားခံရမွာ ေသခ်ာတယ္။

(၄)
အဲ့ဒီအခါ … မငိုပါနဲ႔၊
မ်က္ရည္ဆိုတာဟာလည္း ပံုတိုပတ္စ တစ္ခုပဲေလ …
(၅)
ကိုယ့္ကိုယ္ကို
လမ္းႀကိဳလမ္းၾကား ေသးေသးေလးျဖစ္ေအာင္ဖန္ဆင္း
ဘယ္သူမွမသိတဲ့ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕မွာ
ေက်ာခင္းၿပီး လွဲေနလိုက္ပါ …
ပိုးေလာက္လန္းေတြကို စစ္ေနရမွာနဲ႔စာရင္
အခ်စ္ကို သြန္ပစ္လိုက္ရတာက ေကာင္းတယ္။

မင္းခိုက္စိုးစံ

ညီမေလးဖတ္ရန္

ညီမေလး
ေလာကၾကီးအေၾကာင္းကို နားလည္စရာ မလိုဘူး
လူေတြအေၾကာင္း နားလည္ဖို႔ပဲ လိုတယ္

ညီမေလး
လူတိုင္းအထင္ၾကီးတဲ့ ဘဲြ႕ေတြ ဒီဂရီေတြ မရွိရင္ေန
ေကာင္းမႈ မေကာင္းမႈေတာ့ ခဲြျခားသိပါ

ညီမေလး
လုပ္မိခဲ့တဲ့ အမွားေတြအတြက္ ရွက္ရြံ႕ဖို႔ မလိုဘူး
အမွားေတြထဲမွာအလ်ားလိုက္ျဖစ္ျဖစ္ ေဒါင္လိုက္ျဖစ္ျဖစ္ ေပ်ာ္မေနဖို႔ပဲ လိုတယ္

ညီမေလး
မိန္းကေလး၊ ေယာက်ာ္းေလးဆိုတဲ့ စည္းတစ္ခုနဲ႔ အရာရာမွာ တြန္႔ဆုတ္ေနဖို႔ မလိုဘူး
လူလူခ်င္းဆိုတဲ့ အသိနဲ႔ အဲ့ဒီစည္းကို ခြနင္းပစ္လိုက္စမ္းပါ

ညီမေလး
ၾကိဳးတပ္ခံထားရတဲ့ စြန္တစ္ေကာင္လို သူမ်ားထိန္းခ်ဳပ္ခံျပီး အျမင့္မွာေနမယ့္အစား
လမ္းေဘးမွာေပါက္တဲ့ ျမက္ပင္စိမ္းေလးလို ေျမၾကီးရဲ႕ ရင္ခြင္မွာ ကိုယ့္အျမစ္ကို ကုပ္ဆဲြ ေခါင္းေမာ့ျပီး ရွင္သန္ပါ

ညီမေလး
အိမ္မွာေမြးတဲ့ Hamster ေလးေတြလို ျငိမ္သက္တိတ္ဆိတ္
အရာရာမွာ ဗိုင္းေကာင္းေက်ာက္ဖိ သမီးလိမၼာေလးျဖစ္မယ့္အစား
ေတာနက္ထဲက ဝံပုေလြမတစ္ေကာင္လို ၾကမ္းတမ္းရိုင္းစိုင္းပါ

ညီမေလး
ေခါက္ရိုးက်ိဳးေနတဲ့ ဓေလ့ထံုးစံေတြထဲမွာ အေညာင္းမိမခံနဲ႔
ကိုယ့္ဟာကို ဆဲြဆန္႔ ကိုယ့္ဦးေႏွာက္နဲ႔ ကို ရြက္လြင့္ၾကည့္စမ္းပါ

ေနာက္ဆံုး
ေခါင္းေပါင္း ပုဝါစလို အျမတ္တႏိုးဝတ္ဆင္ခံရမယ့္ ဘဝမွာသာ လွည့္မၾကည့္ပဲ ေနခ်င္ေနမယ္
ေျခသုတ္ခံုလို ဘဝမ်ဳိးေရာက္ခဲ့ရင္ေတာ့ အိမ္ျဖဴေတာ္မွာ ျဖစ္ေနေစဦး
ျပန္လည္ရွာေဖြ သိမ္းဆည္းမယ့္ အကို တစ္ေယာက္လံုးရွိတာ သတိရပါ

ဆံုးျဖတ္ခ်က္

အခ်ိန္က ည ၂ နာရီ
ညက ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းႏွင့္ တိတ္ဆိတ္ေနေလသည္။
အေဝးရွိ ကားလမး္မေပၚမွ ကားမ်ား အသံကို ရံဖန္ရံခါမွ ၾကားရသည္။
သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္မ်ား ထိုင္းမိႈင္းေနဧ။္။
ထိုဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ခ်ရန္ ကြ်န္ေတာ္ ဝန္ေလးေနတာလည္း ပါသည္။
ကိုယ့္ကို ကိုယ္လည္း မေက်နပ္။ ဒီေလာက္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေလး တစ္ခုအတြက္ ဒီေလာက္ အခ်ိန္ၾကာရန္မသင့္။
ဒါေပမဲ့လည္း ဘယ္လိုမွ ဆံုးျဖတ္မရေသး။ အခ်ိန္ကလည္း လင့္ေနျပီ။
ထိုအခ်ိန္ ကြ်န္ေတာ္ ေခါင္းထဲ အေတြးတစ္ခုေပၚလာသည္။ ငါ ကံၾကမၼာရဲ႕ အဆံုးအျဖတ္ကို ခံလိုက္တာပဲ ေကာင္းမယ္။
ဟုတ္တယ္။
ဒီလိုနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ ပိုက္ဆံ အေၾကြေစ့မ်ားထည့္ရာ စုဗူးေလးသို႔ လက္ကေရာက္သြားသည္။
စုဗူေလးကို လွမ္းယူလိုက္ေတာ့ စုဗူးေလးက သူမ်ဳိခ်ထားေသာ့ အေၾကြေစ့ေလးမ်ားႏွင့္ မရႈႏိုင္မကယ္ႏိုင္ျဖစ္ေနသည္။
စုဗူးေလးဧ။္ အဖံုးကို အသာဖြင့္ျပီး အေၾကြေစ့တစ္ေစ့ကို လွမ္းယူလိုက္သည္။
လက္ညႈိုးႏွင့္ လက္္မၾကား အေၾကြေစ့ေလးကိုတင္လိုက္ျပီး ဘုရားကို အာရံုလွမ္းယူလိုက္သည္။
ေနာက္ ေလထဲသို႔ လက္မႏွင့္ အသာေတာက္လိုက္သည္။
ခြ်င္
.
.
အေၾကြေစ့ေလး ၾကမ္းေပၚမွာ လည္ေနသည္။
သူလည္ေနတာေလးကို ၾကည့္ေကာင္းေကာင္းႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္ ၾကည့္ေနသည္။
တစတစႏွင့္ သူအရွိန္ေလးေႏွးလာသည္။ သူ႔ၾကည့္ရင္း ဘုရားေဟာေသာ မျမဲျခင္းတရားေတြက ေခါင္းထဲ အစီအရီေျပးေနေလသည္။
ေနာက္ဆံုးရပ္သြားေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ မဝံ့မရဲ ၾကည့္လိုက္သည္။
ေခါင္း
Damn it.. ကိုယ့္ဟာကို က်ိန္ဆဲရင္း စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ေရရြတ္မိသည္။
မနက္ျဖန္ ရံုးသြားတာေပါ့ကြာ...

မီးေတာက္ရစ္သမ္

(၁)
အခုလုိ …
လွပေအးစက္ေနတဲ့ညမွာပဲ
ငါ … ပ်ဳိးထားတဲ့ ျမႏွင္းဆီဟာ …
ၾကယ္တစ္ရာ ျခံရံၿပီး ေၾကြက်သြားခဲ့တယ္။

တိမ္လႊာမ်ဥ္းေကာက္ေတြကလည္း
ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ရဲ႕ မီးအိပ္မက္မွာ
ေရႊမ်က္ရည္ေတြ စုိလက္လာၿပီလုိ႕
မႈိင္းညိဳ႕ေနတဲ့ ေကာင္းကင္ႀကီးကုိ
တီးတုိးေျပာၾကားလုိက္တယ္။

“ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဟာ”… ဟာ
ေမွာ္ဆရာတစ္ေယာက္ရဲ႕နိဂုံးလုိ
ေနာက္ဆုံးမွာ …
မီးခုိးလုံးမ်ား ျဖစ္သြားေရာ့မလား…လုိ႕
ႏႈတ္ခမ္းကုိက္ၿပီး…ငါစဥ္းစားဖူးတယ္။

လူငယ္တစ္ေယာက္ကုိ ျပဳစားဖုိ႕
ဘယ္နတ္ဘုရားထံမွာ
နင့္လက္ေတြ ျဖန္႕ကား ေတာင္းခံခဲ့သလဲ …
ငါ့ရာဇ၀င္ ခပ္က်ဲက်ဲကုိ
ငရဲမီးထဲ တြန္းခ်လုိက္ခ်င္တယ္။
သံေယာဇဥ္…ဆုိတာ
အေရာ၀င္လုိ႕မေကာင္းတဲ့ ေခြးကေလးပါပဲ …။

ေလာကဓံဦးတုန္းက …
အလြန္းအၾကဴး ေသာက္ခဲ့တဲ့ အရက္တစ္ခြက္
ခုမွ…စံပယ္ရြက္ေပၚမူးလဲ…
အသည္းကြဲတယ္…ဆုိတာ
သီခ်င္းေလးေတြ တုိးတုိးညည္းရင္းက …
ထိရွခဲ့တဲ့…ေသြးမဲ့ဒဏ္ရာ တစ္ခ်က္ပါ…
သုိးေက်ာင္းသားရဲ႕ ခံႏုိင္ရည္နဲ႕
နတ္ဘီလူးေတြရဲ႕ သတိရျခင္းမ်ဳိးက
ငါ့ကုိ…ဆီးမုိးထားတယ္…။

စက္ရုပ္ကုိ ဒူးေထာက္က်ေစတဲ့
နင့္ရဲ႕…မ်က္၀န္းစိမ္းလဲ့မွာ…
ငါ…ဘယ္လုိမွ ေမ့မရတဲ့
မဟာလကာၤ တစ္ပုိင္းတစ္စ…ရွိေနေလရဲ႕။

အဲဒီလုိနဲ႕ပဲ
ငါ ျပန္လည္ ခ်ည္ေႏွာင္ခဲ့ပါမယ္…
ခ်စ္ေသာ..ဖဲႀကိဳး၀ါကေလးရယ္…
(လက္နက္မပါဘဲ…
စစ္၀ကၤပါမွာ ငါ…မတုိက္ရဲဘူး…)
ညံ့တယ္လုိ႕ပဲ…
လက္ညိွဳးထုိးၿပီး ေျပာလုိက္ပါေတာ့…။

လွ်ပ္စစ္မွ်င္တန္းလုိ…
ပူလင္းျပင္းထန္လြန္းတဲ့
သူရူးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေပြ႕ဖက္မႈေတြထဲ…
ခု…ရထားတုိ႕ ဥၾသဆြဲလုိက္ၾကၿပီ…
“…ၿပီးဆုံးသြားပါၿပီ…
…အားလုံး ၿပီးဆုံးသြားပါၿပီ…”တဲ့။

(၂)
အေရွ႕ေလေတြတုိက္တုန္းက
ခါးကုန္းေနတဲ့ ငါတုိ႕ရဲ႕ ျမရာပင္အုိႀကီးဟာ
တုန္ယင္ခ်ည့္နဲ႕စြာ ယိမ္းထုိးေနေတာ့တယ္ …။

ေက်ာင္းေတာ္ရဲ႕ စည္းအျပင္
ေႏွာင္းရိပ္ေတြ တစ္လြင္လြင္နဲ႕
ထင္ေယာင္ထင္မွား
လမ္းေပၚမွာ ငါစဥ္းစားတာ…
နင့္အေၾကာင္း ေခါင္းစဥ္မ်ားစြာပါပဲ။

ထိပ္ထားရယ္...
အီဂ်စ္ ျပကၡဒိန္ထဲက
မုိးတိမ္ေတြ ရြာမယ့္ေန႕
နင္နဲ႕ငါ ျပန္လည္ဆုံေတြ႕ၾကရင္
ဒီအေၾကာင္းေတြ ေျပာျပခ်င္ပါေသးတယ္..။

ငါက ဆပ္ျပာပူေဖာင္းကုိ ခုိစီးၿပီး
ျမင့္မုိရ္ေတာင္ႀကီးနဲ႕တုိက္မိမွာ
စုိးရိမ္ရွာသူ မဟုတ္ခဲ့…၊
ဒါေပမဲ့…
ေလေပြလမ္းေၾကာင္းမ်ားမွ
တုန္၀ါးေဖ်ာ့ေအး
“သစၥာ”ကုိ ပဲ့တင္သံနဲ႕ပဲ ျပန္ေပးႏုိင္ခဲ့သူ…။

ငါ့ကုိသတ္…ငါ့ရင္ဘတ္ကုိ ထုိးခြဲေဖာက္လွန္ၾကည့္
ငါ့လက္သီးထဲမွာ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ထားတဲ့
သုညတစ္လုံးပဲ ရွိလိမ့္မယ္…။

၀ုိင္ယာႀကိဳးေတြ
“ေထာင္း”ခနဲ မီးပြင့္ျပတ္ေတာက္ၿပီး
ရုတ္ခ်ည္း ေမွာင္အတိက်သြားတဲ့
“အႏၶ”တုိ႕ရဲ႕ အိမ္အုိမွာ…
ေတေလပီသစြာ…ငါေနတယ္။

တိတ္ဆိတ္…ျပာလဲ့ေနတဲ့ည…
ေရတြင္းထဲ ေခါင္းငုံၿပီး…
“….”ကုိ ခ်စ္တယ္…လုိ႕
ဘယ္ဆီဘယ္၀ယ္…ဟစ္ေအာ္ တမ္းတရတာ..
ဘာေၾကာင့္ပါလဲ…။

“အုံ႕ပုံးခ်စ္” သီခ်င္းကုိ
မဆုိခ်င္ဘဲ ဆုိရတာ
ေရႊရည္စိမ္ထားတဲ့ လက္ပစ္ဗုံးကုိ
ကုိက္မ်ဳိရသလုိပါပဲ…လုိ႕
အက္ကြဲေနတဲ့ မယ္ဒလင္ႀကီးက…
ငါ့ကုိေျပာျပတယ္။

အဲဒီလုိနဲ႕…
မုိးကုိ ဆန္႕ေျမွာက္ထားတဲ့
မမီႏုိင္ေသာ ကမ္းလက္ေတြဟာ
ဟုိး…တုန္းကလုိပဲ
ငါ့ဆီမွာ…ေျမမႈန္ေတြ စြန္းထင္လွ်က္ပါပဲေလ…။

(၃)
“လူဆုိတာ…
လင္းေ၀စိမ္းျမတဲ့ ပန္းညမ်ားစြာထက္
သရဲေျခာက္ရာ ညတစ္ညကုိ..ပုိသတိရတတ္တယ္”

ငါေသသြားခဲ့လုိ႕ရွိရင္
ငါ့ရဲ႕သခၤ်ဳိင္းဂူမွာ…
ၾကက္ေျခခတ္တစ္ခုကုိသာ
မွတ္တုိင္အျဖစ္ စုိက္ေပးထားပါ။
တကယ္ေတာ့…အဲဒါဟာ
ငါသိသမွ် ေလာကဓမၼကုိ
အၾကြင္းမဲ့ ေဖာ္ျပသြားျခင္းပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္။

ဟုိးငယ္ငယ္…ေက်ာင္းမေျပးတတ္ခင္တုန္းက
ခေရပြင့္ျပထားတဲ့ သခ်ၤာတစ္ပုဒ္
ငါ့အေပၚ ခုန္အုပ္ၿပီး
မင္နီေတြ ရဲခနဲ႕ သုတ္သြားဖူးတယ္။

ငါ…သတၱိေကာင္းကင္မွာ..နီလြင္ထစ္ခ်ဳန္း
တစ္…ႏွစ္…သုံး
အနက္ရႈိင္းဆုံး ထုိးက်ပစ္လုိက္တယ္။
ထူးလွတယ္ေတာ့လည္း မဟုတ္ပါဘူးေလ…

ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာ လူေတြရဲ႕
မဟာဘုတ္ ေဗဒင္ထဲမွာမွ
ငါကလည္း “အဓိပတိဘြား” ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တာကုိး။

အိမ္အျပန္ ညမ်ားစြာမွာ…
ဘယ္သူမွ မေျပာခ်င္တဲ့စကားေတြ ေပြ႕ပုိက္
ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ “လူမုိက္”လုိ႕ျပန္ေခၚခဲ့ရတယ္။

၁၉၉၃…၁၉၉၄…
ငါ့ကဗ်ာေလးေတြ ေဆြးေျမ႕ေၾကကြဲ
လမ္းေဘးအုတ္ခုံေပၚ လဲက်ေနတယ္…။

ႏွင္းျမားတစ္လက္ရဲ႕ အဆိပ္နဲ႕
နိမိတ္မေကာင္းတဲ့ပုံျပင္
မျမင္ဘူးေသာ ေန႕မ်ား…ညမ်ား
ပိေတာက္ပုိင္းဖ်ားမွာ…၀ပ္တြားစုရုံး
ငါ့ကုိ…ခ်ည္ထုံးခဲ့တာ…
(ခု…အခ်ိန္တုိင္ေအာင္…)
အလင္းစိမ္းတန္းေတြ ရစ္ဖြာလုိ႕ကြယ္။

(၄)
ၿမိဳ႕ျပင္လမ္းေကြ႕က
ေတြ႕ခဲ့ဖူးတဲ့ ဂ်စ္ပဆီေတြလုိ
ျဖစ္ခဲ့သမွ်ကုိ
ရယ္ကာေမာကာ ျပန္ေျပာႏုိင္တဲ့ အက်င့္ေလး
ေသြးေအးေအးနဲ႕ ႀကိဳးစားေမြးႏုိင္ခဲ့ၿပီ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္
ေက်ာက္ေခတ္၊ေၾကးေခတ္
ႏ်ဴကလီးယား ကင္ဆာ၊ အနာဂတ္ေခတ္
အားလုံးအတြက္
ေသခ်ာတဲ့ ငါ့…ေၾကညာခ်က္ကေတာ့
နင့္ကုိ ထာ၀ရ ခ်စ္ေနမယ္ဆုိတာပါပဲ…။

ထိပ္ထားရယ္…
ျဖစ္ႏုိင္မယ္ဆုိရင္…
ဂႏ ၳ၀င္ ပန္းပုရပုဒ္မွာ…
နန္းသုံးအကၡရာနဲ႕ ျခယ္မႈန္း
နင့္နာမည္ေလး စာသုံးလုံးကုိ
စီရီသီကုံးေပးခ်င္တယ္…။

နင့္အေပၚထားတဲ့ ငါ့ရဲ႕ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဟာ
မုိးေပၚကုိဦးေမာ့ၿပီး
၀င္းပစြာ လင္းျမတုန္ခါေနတဲ့
ေရႊ၀ါေရာင္ မီးေတာက္မီးလွ်ံလုိပါပဲ…။

ေက်ာင္းေရွ႕က စံပယ္ရုံမွာ
ဗီးနပ္စ္ရဲ႕ နကၡတ္တုိ႕ တလက္လက္ ျပာေ၀မႈန္သင္း
ေက်ာင္းခန္းတြင္းမွာ…
လမင္းကေလး သာခဲ့ဖူးတယ္… …။

ခ်စ္ေသာ ေက်ာင္းသြားေဖာ္ရဲ႕
ပန္းရုပ္လႊာကုိ ေမွ်ာ္ေတြးရင္း
ေဆြးလ်ညိႈးေခြ ေျဖမေျပသူေလး အတၳဳပၸတၱိ
ျမရာပင္ႀကီး သိပါတယ္။

ကမၻာဦးလူတုိ႕လည္း (ဂူနံရံမွာ)
ငယ္ကၽြမ္းမ်က္ႏွာေ၀၀ါး
ပညာရွင္ႀကီးမ်ားရယ္…
ပါဠိစာလုံးေတြနဲ႕
ငါ့အေပၚ မဆုံးျဖတ္ပါနဲ႕ဦး…။

“ခ်စ္သူကုိေတာင္
ခ်စ္တယ္လုိ႕ မေျပာရဲတဲ့ေကာင္…
ရာစုတစ္ေထာင္ေနရစ္ခဲ့…
ထုိသုိ႕ျဖင့္ စကားမဲ့ေစသတည္း”

ျမရာပင္ႀကီးရဲ႕
ညည္းတြားသဲ့သဲ့ သန္းေခါင္ယံ
ငွက္ဆုိးအုပ္နဲ႕အတူ
ရုတ္တရက္လန္႕ပ်ံသြားတယ္…။

ခ်ိဳ႕တဲ့ေသာ ေက်ာင္းသားဘ၀
ဆႏၵရဲ႕ မေျပလည္မႈ
အနီေရာင္မွတ္တမ္းတစ္ခုနဲ႕ ခ်စ္သူအတြက္ ပန္သစၥာ
ေၾသာ္…ငါ့ကုိေလ…
နားလည္ပါ…နားလည္ပါ…
နားလည္စမ္းပါ…။

(၅)
အဲ့ဒီေန႕ရက္ေတြမွာ
မာရ္နတ္ရဲ႕ ဘယ္ဘက္လက္က
အနက္ေရာင္ က်မ္းခ်ပ္တစ္ပုိဒ္ဟာ
ငါ့ကုိ စီးနင္းတုိက္ခုိက္ဖုိ႕
ျမင္းကႀကိဳးတုိ႕ကုိ ျပင္လုိ႕“သ”လုိ႕ေနခဲ့ေပါ့။

ဘာပဲေျပာေျပာ
ေရႊနဲ႕စက္၀ယ္လုိ႕ မရတဲ့
ေနာက္ဆုံးကလူရဲ႕ အေတြ႕အၾကံဳမွာ…
သံမႈန္ေတြ ကပ္ပါေနရဲ႕
ငါ…ဘာကုိမွ မေၾကာက္ခဲ့ဘူး။

ေဟာဒီေလာက ေတာက္ေလွ်ာက္
“ေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚက သုညနဲ႕စာရင္
ဗလာစာအုပ္ေပၚက သုညကျမတ္တယ္”တဲ့
အဲဒီေအာ္သံကုိ ငါရယ္ေနခဲ့တယ္။

“မင္းကေကာ…ဘာလဲ” လုိ႕
အနႏ ၱေတြက ၀ုိ္င္းေမးေတာ့
၁…၂…၃…၄…၅…
ငါ…အကုန္စဥ္းစားတယ္
၆…၇…၈…၉…၀…
တစ္ခုမွမဟုတ္ဘူး
ငါ့အတြက္ ဂဏန္းမရွိဘူး …။

ေသြးနဲ႕ယက္တဲ့ ကတၱီပါစလုိ
နီလြရွင္းေတာက္
ေၾကာက္ခမန္းလိလိ လွပတဲ့
ႏွလုံးသားက ဂီတသံစဥ္
ႏွင္းဆ၀ိညာဥ္မွာ တင္တဲ့ကမၺည္း
လကြယ္ညေရာက္တုိင္း…ငါ
ဂစ္တာတီးေနမယ္…။

က်ဆုံးေတာ့မဲ့ စစ္သူရဲအုိက
ငယ္ဘ၀က ဓားနဲ႕ခ်စ္သူကုိ
ျပင္းရွစြာ သတိရလုိက္သလုိမ်ဳိး
နင့္ကုိ ငါသတိရေနတယ္။

ထိပ္ထားေရ…
ထိပ္ထားေရ…
ထိပ္ထားေရ…
သစ္ခုတ္သမားေတြ မရွိတဲ့တုိင္းျပည္မွာ
ငါ…လယ္သမား ျဖစ္ခ်င္တယ္ …
နင္…ဘုရင္မ…လာမလုပ္ရဘူးေနာ္။

ေတာ္ေတာ္ၾကာ…
တံစဥ္တစ္လက္ရဲ႕ က်င့္၀တ္မွာ
သန္လ်က္အတြက္ ပန္းခူးေပးခြင့္ မပါလုိ႕…
ရြာဇနပုဒ္နဲ႕ မုိးေရထဲ
ငါ…တစ္ေယာက္တည္း
မ်က္ရည္၀ဲေနရပါဦးမယ္…။

ငါကလည္း ခက္တယ္…
ကဗ်ာတစ္ပုဒ္နဲ႕
ေနမ၀င္ အင္ပါယာ
ဘယ္ဟာယူမလဲလုိ႕ ေမးလာရင္
ဒုတိယအရာကုိ ငါ…ျငင္းတယ္…။

အဲဒီလုိနဲ႕ပဲ
ေမွာက္ထားတဲ့
ငါ့ရဲ႕ ကံေကာ္ရြက္ ဖဲခ်ပ္ကေလးေတြ
ေလာကႀကီးကုိ အမွ်ေ၀ရင္း
ကာလမ်ားစြာ…ၾကာၿပီေကာေလ…။

(၆)
ေတာင္ညိဳမွာ ပ်ဳိးတဲ့မုိးေတြ
နင့္မ်က္ႏွာလုံးကုိ တုိးသက္တဲ့အခါ
ေတာင္ပင္လယ္က ေဗဒါေတြဟာ
ေဆာက္တည္ရာမရ ျဖစ္ကုန္ၾကတယ္။

ေဟး … ငါေျပာမယ္ …
… … အက္ဆစ္တိမ္ခုိး…တုိ႕
မုတ္သုန္ကုိ ႏႈိးပါ
ဒီလူဆုိးအတြက္လည္း
မုိးၾကမ္းတုိ႕ တစ္စက္စက္ရြာပါ…။

“မထုိက္တန္သူဆုိတာ
လြင့္ေမ်ာရမွာပါပဲ…”
ခြဲခြာျခင္းဟာ …
ခရမ္းျပာက်ည္ဖူးကုိ
အဆိပ္ခ်ဳိေတြ လိမ္းသုတ္
ႏွလုံးသား တည့္တည့္ဆီ
ခ်ိန္ရြယ္ ေမာင္းျဖဳတ္လုိက္တယ္ …။

သက္ျပင္းေ၀ေ၀
ခေရတုိ႕ ႏွင္းစက္ဖားလ်ား
မ်က္ရည္ကုိစားတဲ့
ေခ်ာက္ခ်ားဖြယ္ စကားမဲ့ည
ငါဟာ … ထက္ပုိင္းခ်ဳိးခံရတဲ့
တစ္ျခမ္းပဲ့ “လ”ပဲ ျဖစ္တယ္။

အိပ္မက္ထဲက ကမၻာစစ္လုိ
အရုိးၿပိဳင္းၿပိဳင္းညေနအုိက…
ေျမကုိရွိခုိး …
ျမဴခုိးတုိ႕ ေပ်ာင္းအိညြတ္တြဲ
လူငယ္ဘ၀ရဲ႕
ညရိပ္တုိ႕ မႈန္ေ၀၀မ္းနည္းခဲ့ရတယ္။

အခင္ဆုံး မျဖစ္ခဲ့ေပမဲ့
အခင္ဆုံးေတြအေၾကာင္္း ေျပာတုိင္း
သတိရမိေနက် သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ဆီ
ငါ…မေရာက္ေရာက္ေအာင္ သြားမယ္…။

ၿပီးေတာ့…
ခရိုးခရိုင္…လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ေလးမွာ
ကဗ်ာအေၾကာင္း စာအေၾကာင္းေတြေျပာရင္း
ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ျပန္လည္ဖန္ဆင္းပစ္မယ္..ကြယ္။

အရက္သမားက
သူတစ္ပါးကုိ လြမ္းဆြတ္တာ
ရယ္စရာ မဟုတ္ပါဘူး
တစ္ရံတစ္ခါရဲ႕
ျပန္မလာတဲ့သူတုိ႕
သိၾကဖုိ႕ေကာင္းတယ္…။

ေလညင္းကေလးေရ…
ငါ ခ်စ္ျမတ္ရတဲ့ ကမၻာရဲ႕ထိပ္ထားကုိ
သူ႕ဆံႏြယ္ခက္ေလးေတြ
ဖြားခနဲ လြင့္၀ဲသြားရုံ
တစ္ခ်က္ေလာက္ အုံ႕သည္း တုိက္ခတ္ေပးပါ…။

ေလစီးထဲမွာ
ဖြာၾကဲလွပေနရွာမဲ့
သူ႕ရဲ႕ေကသာဆံျမကုိ
အေ၀းကေန…ရႈိက္ေမႊး လြမ္းဆြတ္ပါရေစဦး ေနာ္…။

(၇)
အထီးက်န္ေတာင္ကုိ အုပ္စုိးဖုိ႕
နတ္ျပည္က ရြာခ်တဲ့
ငါ့အတြက္…အညတရမိုး…ေရ
ေနပါေစေတာ့ …။

အဲဒီညဟာ
တစ္ျခမ္းပဲ့ “လ”က
အသက္ေပးၿပီး ကာကြယ္ခဲ့ရတဲ့
အလံမလံမီ “ည”…ျဖစ္တယ္။

ျမက္ရုိင္းက…
မုိးကုပ္စက္၀ုိင္းကုိ နမ္းမရသလုိမ်ဳိး
ေနနဲ႕လက…
တစ္ေယာက္ကုိတစ္ေယာက္ မပုိင္ဆုိင္ႏုိင္ၾကသလုိမ်ဴိး
ရုိးသားစြာ…တုိ႕ေ၀းလုိက္ၾကပါစုိ႕။

ခ်စ္သူကုိ ျမတ္ႏုိးရုံနဲ႕
အရာရာကုိ လက္ျဖန္႕ မိုးေစာင့္ေရွာက္ခ်င္တဲ့လူငယ္
ခု …ခၽြင္းခ်က္နဲ႕ လက္နက္ခ်လုိက္ပါတယ္ …။

ေတေလဘ၀ရဲ႕
ပထမဆုရ အမွားေတြကုိ
လြယ္အိတ္ညိဳထဲ ထည့္ၿပီး
မီးအိမ္လက္ဆြဲ…
ရာဇ၀င္ထဲမွာ ခရီးဆက္ရဦးမယ္။

ထိပ္ထားေရ …
ကေခ်သည္တုိ႕ရဲ႕ ေတးေတြနဲ႕
ၿငိမ္ေအးေပ်ာ္ရြင္ ထာ၀စဥ္ ခ်မ္းေျမ႕ေစသား …
ေကာင္းေသာ မုိးေသာက္ခ်ိန္၌လည္း
ၿငိမ္သက္တည္ၾကည္ေစ…
ငါ … ဆုေတာင္းေပးေနမယ္…။

ပန္းခူးရင္း
သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ေနရင္း …
စကားေျပာရင္း …
သီခ်င္းေလးေတြဆုိရင္ …
မင္း …ငါ့ကုိ ေမ့သြားမွာပါ …။

ခုေတာ့…သြားေတာ့ေနာ္
ငါ ခ်စ္ျမတ္ရတဲ့ ေနေရာင္ျခည္ေတြနဲ႕ မိန္းမပ်ဳိကုိ
“ဘ၀” ဆုိတဲ့ မာယာႏုိင္ငံအုိက …
ေစာင့္ႀကိဳလုိ႕ ေနေရာ့မယ္ …
သာမည လမ္းခြဲမွာ …
၀မ္းမနည္းသလုိ ငါတုိ႕ႏႈတ္ဆက္
မနက္ျဖန္ခါမွာ … ေအာင္ျမင္ပါေစ
မနက္ျဖန္ခါမွာ … ေအာင္ျမင္ပါေစ
မနက္ျဖန္ခါတုိင္းမွာ … ေအာင္ျမင္ပါေစ …
ထိပ္ထားေရ။

တာရာမင္းေ၀

မိုး

ခ်စ္သူေရ
ေဟာဒီ ေကာင္းကင္ တစ္ရိုးက
ေရခိုးေရေငြ႕ အိုးၾကီးကို
မိုးတိမ္လို႕ ေခၚၾကေလရဲ႕။

ကိုေရႊမုတ္သံုေလက
သူေၿခေထာက္ကို သူဂရုမစိုက္
အိုးၾကီးကို တည္႕တည္႕ ၀င္တိုက္တယ္။

အိုၾကီးလည္း ဗိုက္ပြင္႕ ကြဲေၾက
ေသပါေလေရာ။

အိုးၿခမ္းကြဲထဲကေန
ေရစက္ေတြ ေရစက္ေတြ
၀င္း၀င္းလက္လက္
လင္းတစက္စက္ စီးၿဖိဳင္ ညႊတ္က်။

ေက်ာက္ေဆာင္ ေက်ာက္ေၿမနဲ႕
ေစာင္႕ေနတဲ႕ ပင္လယ္ေအာ္ေတြလည္း
သြားရည္တၿမၿမ
ပါးစပ္ၾကီးေတြ ၿပဲလန္ေအာင္ ဟလို႕ေပါ႕။

အို ခ်စ္သူေရ
ဟိုးအေရွ႕မွာ မိုးေတြ ရြာၿပီ။

လာ ရဲရဲလာ
ထီးရြက္ေတြ မပါလည္း
လူဟာ ကိုယ္႕ဖာသာ ေလ်ွာက္ရဲရမယ္ကြယ္႕။

ငါတို႕ရဲ႕ မိုး
ဂ်ိဳးဂ်ိဳး ဂ်ိမ္႕ဂ်ိမ္႕ လွပ
သူ
ရိႈက္ၾကီးတငင္ ရြာခ်ပါေစလားကြယ္။

တာရာမင္းေ၀
“မိုးေခါင္လို႔ တီးတဲ႔ဗံုသံ” မွ

ပင္လယ္ေရးတဲ့စာ

ေရတံခြန္ႀကီးတစ္ခုလို ခုန္ခ်လိုက္ခ်င္တယ္
ျမင္းမိုရ္ေတာင္ကိုလည္း မိုးၾကိဳးပစ္ခ်လိုက္ခ်င္ရဲ႕။
ေက်ာက္ျမင္း႐ုပ္ႀကီးလိုပဒပ္ရပ္ထခ်င္တယ္
ပင္လယ္ကဗီးပင္ေတြလိုလည္းတ႐ွဲ႐ွဲေအာ္လိုက္ခ်င္တယ္။
ခုေတာ့....ဘယ္ျဖစ္ေတာ့မွာလဲ
သူမက
ငါ႔ကို
ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးပဲ
လက္ပိုက္ရပ္ေနတဲ့....။

တာရာမင္းေ၀

ႏြား

မႏွင္းဆီဆုိတဲ့ ေၾကာင္မေလးကို
ပန္း၀ါတစ္ပြင့္ လွီးေကၽြးရတယ္။

သမံတလင္းေပၚ လြတ္က်သြားတဲ့
ရထားငယ္ေအာ္သံကို ျပန္ေကာက္တယ္။

၀တ္ရည္ကိုင္းတစ္ကိုင္းကို
တနဂၤေႏြေန႕နဲ႕တုိင္းျပီး ခ်ိဳးေပးရတယ္။

တစ္ဘ၀လံုး လိမ္းက်ံခဲ့သမွ်
ရြံ႕ေစးလို ကြာက်မယ္မွန္း မသိဘူး။

အံ့ၾသစရာေတာ့ မဟုတ္ပါ။

မထားခဲ့ဖို႕ ဆုိင္းညိဳ႕ ေတာင္းပန္ရင္း
အုန္းလက္ႏြားတစ္ေကာင္လို က်န္ခဲ့ရသူပါ။

တာရာမင္းေ၀